دیگر هیچ چیز موجب اشتیاقم نیست .

انگار هیچ وقت انقدر خوب و کامل نبوده ام .

تصدقت بشم ، مراقب خودت باش. فرداهای بهتری تو راهه عزیزم .

باز سطح انرژیم اومده پایین ! حوصله ی انجام هیچ کاری رو ندارم. دوست دارم همش خونه باشم . امروز یه بچه گربه ی لوس و تنبلم . البته ممکنه دلیلش این باشه که هزارتا کار سرمریخته و روز به روز به زمان ژوژمان

من از خودم معذرت میخوام که فقط یه وقتایی، اونم آخر شبا یادم میوفته

که من ربات نیستم . آدمم هنوز ... میتونم ناراحت بشم ، ضعیف بشم ، غصه

بخورم و ..

چرا یه چیزایی درست شدنش انقدر طول میکشه ؟

قدیم ها یه پست مفصل من باب دلتنگی نوشتم ولی چون الان پیداش

نمی کنم که بذارم ، به گفتن یک جمله اکتفا میکنم : دلتنگی فرآیند عجیبیه!

*

میدونید ، دارم فکر میکنم با مردی که تنهاست و احتمالا دچار بحران

چهل سالگیه و ترجیح میده دائم از فشار کار غر بزنه و عین بچه ها بهونه ی

تخت خوابش رو بگیره، چه برخوردی باید داشت .

یکم بدجنسم ولی اعتراف میکنم جالبه برام . نمی تونم بگم چرا ، ولی احتمالا

شبیه حس یه روانشناس به یه کیس جدید روانیه :))

برید آخرین فایلی که گذاشتم چنل رو گوش بدید ...

آدرس چنل اون کناره :))

به بی ادبی هاش هم توجه نکنید ( البته الان که گفتم بُلد تر شد )